Jutro jedziemy po córcię do dziadków -tęskni ... i ja też ;0)

Wyjazdowo, więc pewnie z robotą nie nadgonię i sweter dla mnie musi poczekać.

Jak tunika ,która ma rękawy do pach i się skończyć nie chce.

Pewie dlatego ,że kręcę nosem i nie za bardzo mi się podoba.

Nie miałam koncepcji i tak robiłam bez przekonania od samego początku.

Teraz okazuje się ,że chyba zrobiłam za krótką ,a pruć nie mam zamiaru.

Rozwazam wyciągnięcie nitki i zrobienie jej w dół  ipewnie da się ,bo robiłam ściegiem gładkim tylko zapału mi brakuje ot co ;0)

Może jak pozszywam, przymierzę i doszyję rękawy spodoba mi się w całości..hmmm...na destrukcję zawsze jest czas.

~~~~

Miałam napisać o marzeniu Florki ....

Dwa dni temu dzwoni moje dziewczę i mówi:

- mamo możesz mi przywieźć moją skarbonkę?

-po co ci córciu skarbonka?

-bo z wujkiem chcę policzyć pieniązki czy mi na konika wystarczy.

Myślę jakiego konika u diabła moje dziecko wypatrzyło w zabawkowym ...pewnie jakiś od Barbie albo co.

Więc grzecznie pytam:

-córeczko a jakiego konika ty widziałaś i chcesz?

-no takiego żywego ,prawdziwego konika!

Normalnie zaniemówiłam przy telefonie ,koparka mi spadła i ...zaczęło się tłumaczenie : że za duży ,że to miasto nie wieś ,że się nie trzyma koni na podwórku itd itp.

Efekt był taki ,ze dziecko prawie płakało i chciało mieszkać na wsi ,co prawda wspomniałam jej ,że jak będzie duza to może tam zamieszkać i mieć konika.

Stwierdziła: dobrze mamo to jak będę miała 11 lat to się tam przeprowadzę ,a będziesz mnie czasem odwiedzać?

Obiecałam solennie odwiedziny i że zapiszę ją na jazdę konną w mieście póki co.

Florkę to nie nęci ,bo żekła: Ja tak nie chcę, ja się chcę opiekować konikiem.

No na to, to trochę za mała ,by w stajni pomagać ,ale nie zaszkodzi zapytać przy okazji ;0)

Zatem dalsza część dyskusji przebiegała mniej więcej tak:

- dziecko ,ale konika trzeba poić ,czesać ,wyrzucać kupy ze stajni, to ciężka praca ,zastanowimy się nad tym.

-mamo ty się nie zastanawiaj tylko mnie zapisz ,to najlepsze na świecie wywalać kupy konia!

Rany i co ja sie mam z tą moją małą koniarą!?

No nie mam już obrzydliwszych argumentów na NIE.

Na drugi dzień skoro świt moje dziecko znowu dzwoni:

-Cześć mamo ,to może kupicie mi kucyka jest mniejszy od konia?

Uwierzci mi padłam przy tym telefonie nie wiedziałam czy śmiać się czy płakać ;0)))

Na razie kupiłam jej kalendarz z konikami ,na ścianie jeszcze znajdzie się miejsce na parę obrazków ,które zapewne kupi przy byle jakiej okazji.

Posiadanie żywego konia nie wchodzi w grę - no to marzenie niestety póki co nie do spełnienia.

Trzeba będzie pomyśleć nad jakąś agroturystyką gdzie mają konie ,niech wstaje skoro świt i je oporządza może wtedy jej przejdzie ;0)

A na dworze dalej mrozi ,za to za oknem pięknie i świeci słońce ..tak więc miłego dnia wszystkim życzę.